Archival resources online szukajwarchiwach.pl

Akta stanu cywilnego Okręgu Bóżniczego w Seceminie

Archiwum Państwowe w Kielcach
- brak danych - 1826-1869
- brak danych - 1826 - 1869
- brak danych - tak
urzędy stanu cywilnego i akta metrykalne - akta metrykalne polski
rosyjski
inwentarz książkowy Yes - brak danych -
spis roboczy Yes - brak danych -
Na terenie byłego Królestwa Kongresowego obowiązywał wprowadzony w 1808 roku Kodeks Cywilny Napoleona, który między innymi normował zasady sporządzania i przechowywania ksiąg z aktami stanu cywilnego dla wszystkich obywateli bez różnicy wyznań. Odrębny przepis regulował sposób i formę sporządzania aktów urodzeń. Zawierały one godzinę, miejsce urodzenia, płeć dziecka, imiona mu nadane i nazwiska świadków. W myśl zaleceń przepisów akt powinien być sporządzony przez urzędnika stanu cywilnego w okresie 3 dni od chwili urodzenia dziecka.W opisanych aktach małżeństw urzędnik stanu cywilnego zobowiązany był zamieścić następujące informacje: imiona i nazwiska oraz wiek, „stan życia”, miejsce zamieszkania małżonków, uwzględnienie faktu czy są oni małoletni czy pełnoletni, imiona i nazwiska oraz miejsce zamieszkania rodziców (ojców, matek), zezwolenie rodziców na zawarcie związku małżeńskiego, uwzględnienie ewentualnego sprzeciwu którejkolwiek strony, oświadczenie stron, iż „się biorą za świadków” imiona, nazwiska, wiek, „stan życia” i miejsce zamieszkania świadków oraz oświadczenie czy są oni krewnymi lub powinowatymi małżonków oraz w jakim stopniu i z której strony.Przepisy zawarte w Kodeksie Napoleona w kategoryczny sposób zabraniały pochowanie zmarłego bez zezwolenia wydanego bezpłatnie przez urzędnika stanu cywilnego. Akt zgonu spisywał on zgodnie z zeznaniami dwóch świadków i zamieszczał w nim informacje zawierające imię i nazwisko, wiek, stan życia – zawód i miejsce zamieszkania zmarłej osoby oraz świadków. W 1810 roku obowiązek prowadzenia akt stanu cywilnego nałożono na duchownych parafii. W 1825 roku Kodeks Cywilny Królestwa Polskiego ustanawia specjalne przepisy dla różnych wyznań. Odnośnie wyznań chrześcijańskich postanowiono, że akty stanu cywilnego będą połączone z metrykami kościelnymi, a więc duchowny – przełożony parafii obok przepisów kościelnych powinien dopełniać przepisów cywilnych.Równolegle z przepisami odnośnie wyznań chrześcijańskich pojawiają się przepisy dotyczące aktów stanu cywilnego wyznań niechrześcijańskich.. W 1825 roku dnia 2 czerwca dekretem cara Aleksandra I zostaje powołany Komitet do spraw żydowskich. W myśl przepisów księża katoliccy mieli pełnić obowiązki urzędników stanu cywilnego dla osób wyznań niechrześcijańskich. W 3 listopada 1825 roku Rada Administracyjna Królestwa Polskiego wydała przepisy o aktach stanu cywilnego, w myśl których prowadzenie aktów dla ludności wyznań niechrześcijańskich, powierzone zostało burmistrzom, względnie innym osobom świeckim mianowanym przez Komisję Wyznań. Przepisy te uzupełnia Rada Administracyjna postanowieniem z dnia 7 września 1830 roku., na mocy którego rabini zostali powołani do prowadzenia przedmetrykalnych ksiąg zapisowych urodzeń, małżeństw i ślubów.Akta były wpisywane do księgi oprawnej zakupionej z funduszu Dozoru Bożniczego i zaparafowanej przez władzę municypalną lub przez burmistrza, względnie przez urzędnika stanu cywilnego wyznania katolickiego.Księga była prowadzona w języku polskim. Obowiązkiem rabina było wpisanie do księgi dzień, imię i nazwisko urodzonego dziecka, powołanie jego rodziców, imię i nazwisko i powołanie zmarłego; podobnie imiona, nazwiska i stany osób zawierających związki małżeńskie; dzień i miejsce ogłoszonych zapowiedzi.Te same przepisy ustalały, że za prowadzone księgi i za potwierdzenie tożsamości zgłaszających się osób do zapisu odpowiedzialni są rabini i dozory bożnicze. Po dokonaniu wspomnianego zapisu rabin wraz z osobami stawającymi do aktu obowiązany był stawić się przed urzędnikiem stanu cywilnego „tak dla złożenia, okazania księgi zapisowej świadectwa, iż zapis wykonanym został, jako też dla dania potrzebnych objaśnień pod względem dopełnienia warunków cywilnych”.Zgodnie z przepisami księgi stanu cywilnego prowadzono według określonego wzoru i trwałej oprawie w dwóch egzemplarzach. Pierwszy w tomie pojedynczym, podzielonym na trzy części, stosownie do działów rejestracji. Po każdej części znajdował się skorowidz alfabetyczny nazwisk. Egzemplarz ten służył tylko jeden rok. Drugi egzemplarz składał się z trzech tomów odpowiadających działom rejestracji – urodzeń, małżeństw i zgonów, prowadzony był aż do wyczerpania księgi. Prowadzenie ksiąg w dwóch egzemplarzach, których treść i znaczenie były identyczne miało na celu zabezpieczenie aktów przed zniszczeniem. Księgi te przechowywano dla większego bezpieczeństwa w dwóch miejscach przez czas nieokreślony. Księgi jednotomowe w Archiwum Hipotecznym, zaś trzytomowe w archiwum urzędnika stanu cywilnego. Urzędnik ten zobowiązany był ponumerować stronice, które z kolei musiały być zaświadczone przez władze (dziekana). Zaświadczenie polegało na parafowaniu i adnotacji ile księga zawiera stron. Zamknięcie księgi następowało w ostatnim dniu roku kalendarzowego przez wpisanie po ostatnim akcie przez urzędnika stanu cywilnego krótkiego protokołu wymieniającego liczbę aktów spisanych w ciągu roku. Księgi stanu cywilnego po zamknięciu były sprawdzane pod względem zgodności przez osoby upoważnione do tych czynności. W razie zauważonych uchybień notowano je w protokole i zawiadamiano o tym władze wyższe. pełne akta urodzeń, małżeństw, zgonów, alegata dawny numer zespołu 22/221 w oddziale zamiejscowym w Jędrzejowie

Amount of archival material

71

71

0

0.42

0.42

0.00

Amount of non-archival material

0

0.00

- brak danych -